عرفان برابری آزادی

melymazhaby — Sun, 28 Aug 2005 21:49:43 GMT

وحشی سرگشته بودم تا شدم آرام ، رام

بر سر راهم کشید آن یار سیم اندام ، دام

ناله ها کردم بسی از هجر در گلزار ، زار

جلوه ای مستانه کرد آن نو گل عیار ، یار

تا فروشد بر وجودم آن بت طناز ، ناز

گشتم از صیاد غافل همچو آن شهباز ، باز

خواستم کز بهر من سازد دمی میسور ، سور

گفت ای دیوانه مهر دختر انگور ، گور

melymazhaby — Sat, 27 Aug 2005 22:10:18 GMT

زمان گذشت

گذشتم از کسی که خودم بودم

تنها ماندم

و آنقدر کنار خود رقصیدم

که آمدی

برابر من

روی راحتی که نشستی.

نه تنها ماندم

که تنها    من و تنهایی

دو ستاره مبهم در غم

دو تا پرنده مطرود

                  در هوا

دو نفس مشکوک

                  در نفس

تو آمدی

             و

من

                  برای تو جان میدهم

سکوت

melymazhaby — Sun, 24 Jul 2005 08:42:12 GMT

با اینکه این شعر رو من نگفتم ولی دقیقا حرف منه چون هیچ وقت { سکوتم از رضایت نیست دلم اهل شکایت نیست }

سکوتم از رضایت نیشت

دلم اهل شکایت نیست

هزار شاکی خودش داره

خودش گیره گرفتاره

همون بهتر که ساکت باشه این دل

جدا از این ضوابط باشه این دل

از این بدتر نشه رسوایی ما

که تنها تر نشه تنهایی ما

کسی جرمی نکرده گرد ما این روزها عشقی نمیورزه

بهایی داشت این دل پیش ترها که در این روزها نمی ارزه

که کار ما گذشته از شکایت

هنوز هم پایبندیم در رفاقت

میریزه تو خودش دل غصه هاشو

آخه هیچ کس نمیخواد قصه هاشو

سکوتم از رضایت نیست

دلم اهل شکایت نیست

برخاستن

melymazhaby — Wed, 13 Jul 2005 07:56:59 GMT

چرا شبگیر می کرید ؟

من این را پرسیده ام

من این را میپرسم

عفونت از صبری است

که پیشه کرده ای

به هاویه وهن.

تو ایوبی که از این پیش گر به پای برخاسته بودی

خضروارت به هر قدم

سبزینه چمنی به خاک میگسترد ُ

و باد دامانت

تندبادی

تا نظم کاغذین گلبوته های خار بروبد

من این را گفته ام همیشه

همیشه من این را میگویم .

احمد شاملو

با تو نشستیم

melymazhaby — Sun, 10 Jul 2005 19:09:14 GMT

با تو نشستیم

لحن تند قناری تنک شد

بر سطح قهوه ای باران .

از دوست داشتن ات حرفی بود

لای لبانت

رژه های تیره تردید

پوست انگستانت

حروف دوست داشتن ات را گم میکرد

هوا نشسته بود

روزنامه ورق میزد .

پارک

هاشور زد تصویر با تو نشستن را

صدا ترک خورد

حنجره صبح

گرومب گرومب سبد های تیره ای ابر

صدا ترک خورد

نامه های تو در طوفان

صدا ترک خورد

آینه ای در تاریک ر.

بعد هوا شب شد

سیاهی رفت

ذهن سبز پارک

از نیمکت نمزده پلک گذشتی

و خدا عادت شد .

روشنفکر کیست

melymazhaby — Mon, 04 Jul 2005 12:06:28 GMT

روشنفکر در فارسی به معنای روشن کننده فکر است. آدمی وقتی از بند قضا و قدر مهار زندگی

را به دست خود گرفت و در سر گذشت خود و همنوعان خود موثر شد پا به دایرة روشنفکری

گذاشته و اگر روشنفکری را تا حدودی آزاد اندیشی معنی کرده‌اند و نیز به همین دلیل است که

روشنفکر آزاد از قید تعصب یا تحجر مذاهب و نیز آزاد از تحکم و سلطه قدرتهای روز خود را

مسئول زندگی خود و دیگران می دانند که لوح ازل و قلم تقدیر را بسیار واضح می‌نماید اگر در

همین جا تذکر داد بشود. که چنین نوع برخوردی یا جهان بینی و بینشی امور زندگی هم وظیفه

است و هم کار و هم حق برای عده‌ای مخصوص از هر اجتماع که در درجة اول در بند حوائج

ابتدایی زندگی نیستند و رفاه نسبی مختصری که دارند از بند احتیاجات تن دور شده و تازه دچار

بند عقل شده‌اند و از بند خویش که رسته اند به دیگران گرفتار آمده‌اند. به تعبیر دیگر روشنفکری

هم از حقوق و هم از وظایف دسته مخصوصی از مردم است که فرصت جرات ورود به لاهوت

و ناسوت را دارند. یعنی فرصت و جرات و اجازه اندیشیدن در این دو مقوله را که امور آسمانها

و اعتقادات و اصول (لاهوت) باشد و امور زمین و مردمش و زندگیشان و چونی و چندی‌هایش

(ناسوت) سه شرط برای روشنفکری می توان گذاشت: شرط اول به معنی وقت فارغ شرط دوم

جرات به معنی دل داشتن و شرط سوم و آمادگی از درون فشارند و نترسیدن.

چه کسانی نمی توانند به قلمرو روشنفکری درآیند:

-کسی که در بند تن و شکم است چه فقیری که عمری در جستجوی لقمه نانی است و چه

خوشگذرانی که بی غم است و غم دیگری را نمی‌شناسد

-کسی که در بند تعصب است خواه تعصب مذهبی خواه تعصب سیاسی

بنابراین می توان گفت که روشنفکر کسی است که فارغ از تعبد و تعصب و دور از

فرمانبری،اغلب نوعی کار فکری می کند و نه کار بدنی حاصل کارش را که در اختیار جماعت

می گذارد کمتر به قصد جلب نفع مادی می گذارد یعنی حاصل کارش بیش از آنکه جلب نفع

مادی و شخصی باشد حل مشکلی اجتماعی است.